EEN BLOG OVER VEEL

EEN EERVOLLE UITNODIGING

  • De eervolle uitnodiging kwam drie weken geleden per telefoon. De direkteur van de basisschool aan de lijn. "We zijn een beetje uitgekeken op onze sinterklaas. Hij is te oud. Hij voldoet niet meer aan onze wensen. We zoeken verjonging." En daarom belde hij mij. Net een jaar met pensioen. Waarmee maar bewezen is dat alles relatief is. Zeker als het om leeftijd en Sinterklaas gaat.

    "Nu wilde ik je vragen of jij er voor voelt om dit jaar Sinterklaas bij ons op school te zijn." Mijn hart bonsde van opwinding. Ooit was ik als veertienjarige zwarte piet geweest. Op mijn voormalige boerenbasisschool in Abcoude. Het optreden was geen doorslaand succes. De helft van de kinderen herkende mij. Ik had bovendien geen idee hoe ik zwarte piet moest zijn. Klungelde maar wat aan. Het bleef bij een eenmalig optreden.

    Aan de positie van Sinterklaas had ik nooit durven denken. Met mijn één meter 78 dacht ik ondermaats te zijn. En dan nu dit aanbod. Eindelijk een carrièresprong.

    "Natuurlijk wil ik het doen", zei ik met onderdrukt enthousiasme. Juichte van binnen. Zag mijzelf al met mijter en baard. Met mantel en handschoenen. Toneeldroom. Helemaal opgetuigd. En dan met zo'n kalme, waardige stem. Zwaaiend naar links en naar rechts. De goedmoedige gulle gever zelve die bij alle leeftijdsgroepen een eigen reactie oproept. Ouders kijken naar de schoolsint met een blik in de ogen van 'wie is die vent, herken ik hem". De aan het geloof ontvallen kinderen kijken met een blik die zegt 'ik weet dat je niet echt bestaat, maar twijfel toch´. Alleen de ware gelovigen kijken met een blik van de ware gelovige. Zij vragen niet om bewijzen. Voor hen is de aanblik van de sint voldoende. Het jaarlijkse wonder staat nu in levende lijve voor hen. En dit jaar mag ik op dat schoolplein en in de klassen het jaarlijkse wonder zijn. Ik kon eigenlijk niet wachten tot het zo ver zou zijn.

  • "Fijn dat je het wil doen", zei de schooldirecteur. "Weet je, we zaten een beetje in onze maag met de oude Sinterklaas. Hij deed het al een paar jaar, maar het werd eigenlijk te dol. Al bij de eerste klas liep het programma tien minuten uit. En bij de laatste klassen werd de zaak maar zo'n beetje afgeraffeld. Bovendien had de oude sint de onhebbelijkheid om allerlei moraliserende praatjes te houden. Daar zat natuurlijk niemand op te wachten. De kinderen niet en de leerkrachten al helemaal niet. Die zitten met een groep die stijf staat van de stress en kan komt zo'n man met een mijter maar wat aanzeveren."

    Het was duidelijk. Het is misschien makkelijk om Sinterklaas te worden, maar om Sinterklaas te zijn en dan ook nog in functie te blijven moet je je wel bewijzen. Aan het einde van ons telefoongesprek was mijn enthousiasme niet getemperd, maar ik begreep wel dat je er als Sint niet bent met een basstem en wat zwaaigebaartjes. Het is een vak. Met eigen verwachtingen en richtlijnen. Met kwaliteitseisen en competenties. Een vak zonder diploma en bevoegdheden maar met een heel set aan veel gevraagde bekwaamheden. Kortom: Sinterklaas vereist veel voorbereiding. En dus is het tijd om daar zo snel mogelijk mee te beginnen. (wordt vervolgd)